Ben küçüktüm, küçücüktüm… 
Bizim Atatürk Parkı, o zamanlar güzeldi yine.. Şimdi daha güzel, o ayrı. Neyse, biz parka gezintiye çıkmıştık şehir dışından gelen misafirlerle. Ablam, ben ve diğer çocukları korkutmak için misafirlere denizin ortasındaki eski, hatta harabe olmasına karşın heybetli duran gemiyi göstererek “Bu gemide geceleri hayaletler dolaşıyormuş. Hatta çıkıp geziyorlarmış…” türünden bir hikâye anlatmıştı.
Parka yakın olan evimize vardığımızda hemen bir yere saklanmıştım. Gece olunca ise değil uyumak, gözlerimi bile kapatamadım. Üstüne, kavurucu yaz sıcağında kafama kadar üstümü örttüm.
Berbat bir geceydi… Ağlaya ağlaya uyumuştum.
Ne küçükmüşüm. Çok mu küçükmüşüm?
Çocukluğumun hayalet gemisi… Arada aklıma gelir de kendi kendime gülerim.
